Ach, Ruud Vreeman

Ik zie ze nog staan. Ruud Vreeman (links) en Felix Rottenberg (rechts) bij de aanvaarding van hun ‘gezamenlijk’ voorzitterschap van de PvdA. Ze hadden meteen al ruzie over de vraag wie er het grootste gedeelte van de hamer in de lucht mocht houden.

Nu heeft burgemeester Vreeman van Tilburg een uniek verhaal opgehouden. Hij zei namelijk dat hij informatie had achtergehouden omdat er tegelijkertijd één van de raadsleden werd verdacht van corruptie. Goed zo, Vreeman! Zou er wel één persoon op de aarde zijn (behalve Vreeman) die daarin gelooft? Dat je zegt: ja, ik heb de gemeenteraad niet geïnformeerd over de kostenoverschrijding van het ‘Adje-theater’, want stel je nou toch eens voor dat het college om die reden ten val zou komen, terwijl er een lid van de gemeenteraad wordt verdacht van omkoping, in een geheel ander dossier!

Gelukkig zag hij zelf ook wel in dat zijn positie onhoudbaar was geworden.

Professor Draaisma draait door (2)

Professor Draaisma is naar eigen zeggen niet psychologie gaan studeren omdat hij in mensen geïnteresseerd is. Dat is op zich al een schokkende opmerking, maar het verklaart wel veel. Douwe Draaisma is vooral geïnteresseerd in zichzelf en in de vraag waarom hij zoveel leeftijdgenoten ziet bij cd-schappen bij de B van Blind Faith.

Het viel me op hoevaak Douwe Draaisma zichzelf als uitgangspunt neemt voor zijn beweringen: hij heeft geen gestructureerde herinneringen van vóór z’n tiende jaar, dus niemand heeft dat. Hij kan zich niet meer voorstellen hoe hij was als zestienjarige, dus niemand kan dat.

Een ander opvallend punt is dat hij op geen enkele manier verwees naar het wetenschappelijk discours over het geheugen binnen de psychologie of binnen andere disciplines. Hij noemde geen enkele collega in binnen- of buitenland die zich met dat onderwerp heeft bezig gehouden en zich misschien dezelfde dingen heeft afgevraagd. Op geen enkele manier sloot hij aan bij hun onderzoeksresultaten door aan te geven waar hij het met hen eens was of met hen van mening verschilde.

Nee, Draaisma is vooral met zichzelf bezig en met z’n muziekhobby en met het schrijven van boeken waarin hij wil aantonen dat iedereen is zoals hij. Jammer, en wat een gemiste kans.

Professor Draaisma draait door

Nou, ik ging er ’s lekker voor zitten afgelopen zondag: psycholoog Douwe Draaisma, hoogleraar in Groningen zou gaan vertellen hoe dat nou eigenlijk allemaal in elkaar zit met dat geheugen van ons. Niet dus. Wat een teleurstelling. Hij verkondigde enkele niet onderbouwde stelligheden en trapte een paar open deuren in.

Volgens de psycholoog hebben we voor ons tiende jaar geen gestructureerde herinneringen, alleen een paar flarden misschien. Ik weet niet hoe het met de gemiddelde lezer van Opzoute zit, maar ik zou een boekje kunnen schrijven over mijn herinneringen van vóór m’n tiende jaar.

Volgens de psycholoog bepaalt onze leeftijd wie we zijn. Er is niet echt een constante in de je persoonlijkheid door je leven heen. Hij voerde hiervoor als argument aan dat niemand zich nog echt goed kan voorstellen hoe je was als zestienjarige en dat, als je jezelf op die leeftijd zou ontmoeten, het een vreemde voor je zou zijn, net zo vreemd als welke willekeurige andere persoon. Hier ben ik het hartgrondig mee oneens. Ik weet nog precies hoe ik dacht en voelde als zestienjarige. De ontkenning van een constante in je persoonlijkheid is tevens in flagrante tegenspraak met alles wat je zou kunnen beweren over geheugenvorming. Waar dient een geheugen dan voor als je toch elk jaar een nieuw persoon wordt?

Maar de grootste flater sloeg Draaisma met de ‘onthulling’ dat iedereen het beste de muziek onthoudt die populair was rond zijn twintigste levensjaar. Hé, daar kijk ik van op. Weet u hoe dat komt professor Draaisma? Omdat popmuziek zich in elke generatie commercieel richt op jongeren tussen de 10 en 25 jaar. Popmuziek is een element van jongerencultuur.

Helaas besteedde de professor geen aandacht aan de onderlinge verschillen in de popmuziek van een bepaalde periode. Niet alle muziek uit een bepaald jaar is hetzelfde. Maar het meest schokkende vond ik toch wel dat volgens de professor iedereen van dezelfde leeftijd zo’n beetje hetzelfde is. Niks persoonlijkheid, nee hoor, we zijn onze leeftijd.

En over het geheugen en hoe het werkt? Nee, dat wist Draaisma ook niet, waarom sommige herinneringen verdwijnen (afbraak van hersenweefsel?), en waarom kinderen tot drie jaar later niks hebben onthouden.

Wat mij betreft: geen Nobelprijs voor Draaisma.

Orgaandonatie heeft geen toekomst

De herhaaldelijke oproep om je toch vooral aan te melden als orgaandonor begint me een beetje te irriteren. Je krijgt de indruk dat je wel een ongelofelijk onmens moet zijn als je je niet opgeeft als donor. Het zou goed zijn om de praktijk van de orgaandonatie eens aan een onderzoek te onderwerpen. Hoeveel mensjaren ‘winnen’ we er eigenlijk mee en zijn er alternatieven?

Een donor is bij voorkeur jong en komt bij voorkeur jong te overlijden. In zo’n tragisch geval wordt de persoon in kwestie kunstmatig in leven gehouden en begint de chirurg met het verwijderen van organen, ongeveer zoals je uit een oude auto nog wat bruikbare onderdelen redt. De nabestaanden verkeren in de vreemde situatie dat hun geliefde nog in leven lijkt (‘nee, maar hij of zij is al ‘hersendood’ hoor’, verzekert de arts), en moet het rouwproces nog even uitstellen.

Aan de ontvangende kant hebben we te maken met chronisch zieken voor wie een donororgaan hun laatste strohalm is. Om afstotingsverschijnselen tegen te gaan wordt het immuunsysteem kunstmatig verlaagd, waardoor vaak andere aandoeningen optreden. Het is opvallend dat er nooit cijfers bekend worden gemaakt over de mate waarin levensverlenging wordt bereikt. Het heeft er daarom alle schijn van dat de drijvende kracht achter de orgaandonatielobby de ambitieuze chirurgen zijn die niet voor hun collega’s willen onderdoen en een indrukwekkend aantal operaties achter hun naam willen zetten.

De kosten zijn ongetwijfeld hoog, de effectiviteit blijft schimmig. Het is hoog tijd dat één en ander wordt afgezet tegen een intensiever onderzoek naar het gebruik van lichaamseigen stamcellen, waarmee organen kunnen worden genezen of gekweekt, of naar de verdere ontwikkeling van kunstorganen.

Natuurlijk komt dat voor de huidige patiënten te laat en dat is erg. Honderdvijftig mensen op wachtlijsten komen jaarlijks te overlijden. Iedereen voelt zich dan welhaast gedwongen tot het uitroepen van een ‘oooohhwww’. Maar ook dat getal kunnen we beter afzetten tegen het aantal verkeersslachtoffers en het aantal overlijdens als gevolg van andere chronische ziekten waartegen een orgaandonatie niet helpt.

Guusje ter Horst in de bocht

Minister van Binnenlandse Zaken Guusje ter Horst zei bij Pauw en Witteman dat de elite in Nederland zich zou moeten verzetten tegen het beeld van Nederland dat Wilders neerzet. Een opvallende uitspraak in meer dan één opzicht.

In de eerste plaats is het ongepast dat een bewindspersoon zich in deze bewoordingen uitlaat over standpunten van Tweede Kamerleden. De fractie van de PVV is democratisch gekozen en vertegenwoordigt een deel van het electoraat. Om het te verduidelijken: wat zouden we ervan vinden als minister Van der Hoeven alle ‘weldenkende mensen’ oproept in verzet te komen tegen het Nederland dat de SP voorstaat?

Ten tweede blijkt uit deze uitspraak dat het ‘elite-denken’ bij de PvdA moeilijk is uit te roeien. Zij weet natuurlijk precies wat allemaal wel en niet meer kan. En kennelijk bepaalt zij wat niet meer door de beugel kan. Bijzonder om te zien hoe zij er echt van overtuigd lijkt te zijn, dat de problemen die Wilders beschrijft en de deplorabele staat waarin ons land zich bevindt, uit diens fantasie zijn voortgekomen.

Ten derde maakt de minister van Binnenlandse Zaken (van héél het land dus) zich met deze uitspraak schuldig aan partijpolitiek. Het gaat natuurlijk slecht met de PvdA en dus is het heel belangrijk om voor die arme, zielige allochtonen op te komen, zodat ze die stemmers misschien aan zich weten te binden.

Maar ja, want kunnen we nog verwachten van een minister die in Afghanistan op bezoek is geweest en dan nog hoopvol is over de afloop daar. Haar realiteitszin moet wel zijn aangetast als je werkelijk denkt dat je met een uitbreiding van 10 naar 19 opleiders voor politie-agenten een wezenlijke bijdrage levert aan de toekomst van dat land.

Mislukte burgemeester wordt korpschef

Guusje Ter Horst kan weer tevreden haar champagneglas heffen: het is gelukt een vrouw te vinden voor de vacature van korpschef bij de politie Zeeland. En wat voor één: de ex-burgemeester van Best, Letty Demmers-van der Geest.

De 57-jarige Demmers (D66) was vorig jaar net aan haar tweede termijn begonnen toen ze vertrok. Ze liet een verziekte sfeer en een bestuurlijke en financiële chaos achter, in de eens zo welvarende gemeente, door reorganisatie op reorganisatie te stapelen. Daarbij slaagde ze er niet in het vertrouwen te winnen van haar eigen ambtenaren en de gemeenteraad.

En uitgerekend zij moet het politiekorps in Zeeland gaan leiden? Het ziet er naar uit dat onze provincie met een afdankertje zit opgescheept.

Oscar-nominatie voor De Storm!

Soms zijn de dingen ineens heel eenvoudig. Neem bijvoorbeeld de vraag welke Nederlandse film zal worden ingezonden voor een Oscar-nominatie.

Het is natuurlijk geen toeval dat er twijfels zijn gerezen over ‘Wit Licht’ (The Silent Army) met Marco Borsato. Ik bedoel: de hoofdrolspeler is ongewild middelpunt geworden van een fraudezaak, en…. en…. daar was ineens die andere kandidaatfilm, die misschien wel veel hogere ogen gaat gooien in de Ustated Nites: Juist ja, De Storm, van Ben Sombogaart.

In feite is het een eenvoudige optelsom: Al Gore, Katrina, de Amerikaanse belangstelling voor de Deltawerken. Dus wat doe je dan: je belt een paar vrienden, you pull a few strings, en over enkele dagen zal bekend worden dat De Storm zal worden ingezonden voor een Oscar! En nog gaat winnen ook!

Het laatste nieuws. Altijd bij ‘Opzoute’!

Waar blijft de steun voor het Iraanse volk?

In Teheran zijn meer dan 100.000 inwoners de straat opgegaan om te demonstreren tegen de volslagen ongeloofwaardige uitslag van de presidentsverkiezingen. In plaats van massaal en eensgezind steun te betuigen aan de Iraanse bevolking zwijgt Europa.

Het is natuurlijk een nobel streven om in een achtergebleven land als Iran voor de bühne presidentsverkiezingen uit te schrijven, maar als je dan zoals holocaust-ontkenner Mahmoud Ahmadinejad voor het oog van de wereld op zo’n opzichtige manier stembusfraude pleegt, dan ben je niet alleen een gluiperd van de eerste orde, maar ook nog eens ontzettend dom en naïef. Als je het dan doet, ga dan op z’n minst even in de leer bij Kim-Yong Il en de zijnen, of (dichter bij huis), de ‘democratisch gekozen president Moebarak van Egypte’.

Binnen enkele uren na sluiting van de stemlokalen in dat immense land was de uitslag al bekend: Ahmadinejad had exact 69,24 % van de stemmen gekregen. Wat zou daarop de reactie moeten zijn vanuit Europa: een eensgezinde weigering om deze uitslag te accepteren en dientengevolge de ‘gekozen’ president niet te beschouwen als de legitieme leider van het land.

Maar nee, Europa weet zich opnieuw niet geloofwaardig te maken, hult zich in stilzwijgen, of komt niet verder dan enkele standaardformules waarin ‘bezorgdheid’ wordt uitgesproken. Mensen: dit is niets meer of minder dan een keerpunt in de wereldgeschiedenis! Help de Iraanse bevolking om af te rekenen met deze minkukel van een president èn z’n schijnheilige geestelijke leiders! Help het land, want Europa krijgt zoiezo de rekening gepresenteerd door een stortvloed aan asielzoekers die hun incapabele achterlijke leiders zullen ontvluchten.

Waarom Turkije niet bij Europa hoort

De redenen waarom Turkije nooit tot de Europese Unie kan toetreden zijn zo talrijk en overtuigend dat je je afvraagt hoe het mogelijk is dat mensen er anders over denken. Het meest belachelijke argument vóór een mogelijk lidmaatschap is wel de gewekte verwachtingen jegens Turkije omdat de onderhandelingen al zo lang lopen.

Nog even op een rijtje:
- Turkije ligt in Azië. De Europese Unie is een unie van landen die in Europa liggen. Er moet toch een keer een einde komen aan de oostwaartse uitbreiding van de unie? Laten we de ‘grenzen van Europa’ eenvoudigweg geografisch bepalen en met elkaar afspreken dat alleen landen kunnen toetreden die in Europa liggen.

- Turkije is een moslim-land. Dat houdt in dat er op geen enkele manier sprake is van een gedeelde culturele geschiedenis met de Europese landen. 

- Fundamentele Europese normen en waarden zijn nog steeds volkomen vreemd in Turkije: persvrijheid, individueel zelfbeschikkingsrecht, vrijheid van meningsuiting. Er bestaat zelfs een wetsartikel dat ‘belediging van de Turkse natie’ strafbaar stelt.

- Het argument dat toetreding tot de unie een verbetering zou opleveren van de mensenrechtensituatie in Turkije vind ik helemaal een verschrikkelijk argument. Wat is het waard als een land bepaalde wetswijzigingen doorvoert alleen maar om in de gunst te komen van anderen? Moeten die ontwikkelingen niet van binnen uit komen en gedragen worden in de samenleving?

- Wat moet Europa met een land dat nog steeds worstelt met eerwraak, vrouwenbesnijdenis, uithuwelijking, hoofddoekjesverbod, massale emigratie naar Europese landen? Ik bedoel: we hoeven Europa toch niet een eeuw of zeven terug in de geschiedenis te werpen?

- Turkije is een land dat ternauwernood ‘modern’ genoemd kan worden, laat staan dat het een notie heeft van postmoderniteit.

- Kortom: Turkije in de EU? Nee, dat zou alleen maar leiden tot gigantische compatabiliteitsproblemen.

Duidelijk zo?

Bankpaus Wellink moet opstappen!

De redactie van Opzoute heeft zich mateloos geërgerd aan het schaamteloos slechte optreden van Nout Wellink bij Pauw en Witteman, dinsdag 12 mei. Van de president van De Nederlandsche Bank mogen we toch méér verwachten dan het debiteren van enkele clichés, ontwijkende antwoorden en het goedpraten van eigen optreden of het gebrek daaraan rond de aanpak van de kredietcrisis.

Een paar voorbeelden. Over het nieuwe bonusplan van DNB zegt hij, na een belachelijke vergelijking met de variabele beloning voor een krantenbezorger: “We hebben het over banken, die hele verschillende functies op heel veel niveaus hebben, waar duizenden mensen dit soort beloningen krijgen en dat betekent dus…en daar zijn we een groot onderzoek naar aan het doen, en op basis daarvan zullen we specifieke beloningsbeginselen vaststellen. We zijn een groot onderzoek aan het doen naar wat je onder specifieke omstandigheden precies aan normen moet stellen aan bepaalde groepen.”

Over het debacle van IceSave: Jeroen Pauw: “U wist al veel eerder dan wij allemaal dat IJsland een onbetrouwbare bankpartner was, dat er veel meer geld van Europa naar IJsland toeging dan was afgesproken en toch kon u eigenlijk niet goed ingrijpen.” Nout Wellink: “Nee. Ik wist dat, eh, in IJsland d’r problemen waren. We hebben daar internationaal over gesproken, ook in Europees verband en we hebben gezegd tegen mekaar: je moet er iets aan doen. We hebben ook bilateraal gesproken met bepaalde landen, eh, wat wij niet wisten, want anders hadden we natuurlijk toch nog weer iets anders gedaan, wat we niet wisten, eh, dat, eh de kredietcrisis zich zo snel verder zou ontwikkelen dat we de kans niet meer zouwe krijgen om het IJslandse probleem tot een oplossing te brengen.”

Maar deze uitspraak slaat werkelijk alles: “Als we zouwe geweten hebben dat het zou misgaan, dan zou het veel moeilijker zijn geweest om, om, om in te grijpen.” Huh?

Iemand die zich in zulke bewoordingen uitlaat over de ernstigste financiële crisis van na de Tweede Wereldoorlog, is niet de juiste man voor zo’n verantwoordelijke positie. Merk ook op hoe hij bij moeilijke vragen steeds gekkere geluiden gaat maken en z’n toevlucht neemt tot gemaakt ‘geleerd’ vocabulaire.

Na de onthulling dat hij een cola-drinker is en kickt op de geldpakhuizen uit de Donald Duck, bekent hij ook nog dat hij eigenlijk paus had willen worden. We rest our case. Volgens ons krijgt deze man het nog héél zwaar als hij voor de parlementaire enquêtecommissie aanpak kredietcrisis moet verschijnen. Oordeel zelf en kijk de uitzending terug.